Szukanie zaawansowane

Galerie


Fotografowie
Koszyk
Cennik i regulamin
Jak kupić zdjęcie?

login:


hasło:





Wieża kościoła św. Anny
Za 2 albo 4 złote (cenę biletu) i chwilę wdrapywania się po schodach można obejrzeć z tarasu widokowego na wieży kościoła św. Anny panoramę Warszawy, sięgającą w dniach dobrej widoczności po elektrociepłownię na Żeraniu i Kawęczyn.

Wieża zbudowana na planie kwadratu jest dzwonnicą ufundowaną przez Annę Jagiellonkę. Murowana budowla stanęła po północnej stronie świątyni w latach 1578-1584, a więc w ponad sto lat po wybudowaniu tu pierwszego kościoła. Z wieży można zobaczyć między innymi Wisłę, plac Zamkowy, Stare Miasto, Teatr Wielki i Krakowskie Przedmieście, zwane w czasach powstawania tu pierwszej świątyni traktem Czerskim a później także przedmieściem Czerskim.

Plac przy trakcie Czerskim na świątynię przeznaczyła wdowa po Bolesławie III Anna z Holszańskich księżna Mazowiecka. W roku 1454 stanął tu klasztor, w którym osiedli bernardyni (zakon franciszkanów obserwantów), a następnie (jeszcze tego samego roku) pierwszy kościół pod wezwaniem św. Bernardyna. Poświęcenia dokonał 4 grudnia 1454 r. biskup poznański Andrzej z Bnina Opaliński.

Rozbudowę świątyni przyniósł dopiero 1515 r., w którym doszło do pożaru, jaki strawił m.in. tutejszy kościół i klasztor. Fundatorką odbudowy była Anna Radziwiłłówna księżna mazowiecka (matka ostatnich piastowskich książąt Mazowsza), projektodawcą był Michał Enkinger z Gdańska, kierującym odbudową - Bartłomiej Grzywin z Czerska, a inicjatorem przedsięwzięcia - gwardian warszawskiego konwentu Jan z Komorowa. Kościół oddano do użytku w roku 1518 pod wezwaniem św. Bernardyna i św. Anny, a ostateczną odbudowę i urządzanie wnętrza zakończono w roku 1533.

Dalsze przebudowy kościoła i zespołu klasztornego przypadły na lata: 1603, 1634, 1636, co między innymi sprawiło, że stał się częścią umocnień obronnych miasta. Oblegany w czasie potopu szwedzkiego spłonął w roku 1657, a reszty zniszczenia dopełniły deszcze i mrozy. Odbudowę, która wiązała się z przebudową i zmianą dekoracji zakończono dopiero dziesięć lat później - w roku 1667. "Qui transis ora pro defuncto peccatore" - pod taką inskrypcją pochowany w kościele został fundator przebudowy z roku 1667 - Jan Wielopolski.

Wśród wielu dalszych zmian i remontów wystroju kościoła ważną jest przebudowa elewacji. Dotychczasowa barokowa - została przebudowana i zakryta w roku 1788 według projektu Chrystiana Piotra Aignera formą przypominającą klasyczny rzymski łuk triumfalny, co możemy oglądać i dziś. Także Aigner był projektodawcą przebudowy dzwonnicy, czego dokonano już w wieku XIX. Wieża została podwyższona, połączona arkadami z kościołem, zyskała gzyms i taras z gloriettą pokrytą kopułą, pod którą znajdują się dzwony.

Wiek XIX nie przyniósł większych zmian w bryle i wystroju samej świątyni. Odzyskanie niepodległości w wieku XX wiązało się dla bernardynów z nadzieją na odzyskanie kościoła, który utracili w roku 1864. W 1928 roku kościół zyskał jednak oficjalnie nazwę Kościoła Akademickiego Św. Anny i został przekazany duszpasterstwu akademickiemu.

Lata 30. wieku XX były czasem remontów i renowacji świątyni, która niedługo, podobnie jak cała Warszawa uległa zniszczeniu w efekcie działań wojennych i Powstania Warszawskiego. Zagrożeniem stała się także powojenna budowa Trasy W-Z. Niedawno zakończone odnowienie elewacji kościoła i dzwonnicy jest właśnie poprawiane po tym, jak odpadły fragmenty gzymsu zwieńczającego wieżę.

2004 Katolicka Agencja Informacyjna
01-015 Warszawa, Skwer Kard. S. Wyszynskiego 9 tel. (22) 635 77 18 fax: (22) 635 35 45
e-mail: fotokai@ekai.pl